کمک های خارجی برای افغانستان و نحوه مصرف آن |
کمک های خارجی برای افغانستان و نحوه مصرف آن
از آن جائی که می دانید کشور افغانستان کشوریست از نظر جغرافیائی محاط به خشکه و کوهستانی می باشد که مردم آن تقریبا 85% مشغول به کشاوزی و مالداری هستند . در حالی که اکثر کشور های هستند که در قاره آسیا بالخصوص کشور ژاپن که استقلال خود را همزمان با افغانستان در یک سال 1919 میلادی گرفت اگر مقایسه کنیم می بینیم .............. اکنون این جا سوالی پیدا می شود که چرا ؟ علت این همه چند دهه جنگ بوده که ناشی از بی سوادی و جهل می باشد کشور های غربی و دیگر کشور های همسایه که نمی خواهند کشور ما رشد و انکشاف کند مردم ما را فریب داده و از جنگ بین مردم ما نفع می برند . افغانستان در طی این هشت سالی که بعد از سقوط طالبان می باشد پیشرفت های داشته نه چندان چشمگیری . که در اوایل دولت انتقالی افغانستان تحت ریاست کرزی حکمفرما بود اثری از جنگ طالبان و انتحاری وجود نداشت فقط همین که در سال 2004 انتخابات صورت گرفت حملات طالبان گسترده تر شد و گراف قربانیان حملات انتتحاری در حال صعود می باشد . از یکطرف با رویکار آمدن دولت انتقالی وعده و نوید های که در کنفرانس بن داده شد و دیگر کشور ها همگی قول دادند که کمک های خود را به کشور افغانستان سرازیر می کنند سوال این جاست که این کمک های در کجا و به کدام پروژه ها مصرف شد سوالی است بس مشکل ؟
برای جواب این سوال اگر نظری بر فعالیت های موسسات بیندازیم در میابیم که این کمک ها در کجا ها به مصرف می رسد که این کمک ها از طرف موسسات اهدا شده که از یکطرف مردم ما را وابسته به کشور های خارجی می کنند و از طرف دیگر همین کمک ها توسط خود خارجیان از کشور ما خارج می شود و شاید برای بعضی سوال پیدا شود که چگونه ؟ برای جواب باید گفت که هر کارمند خارجی که در کشور افغانستان کار می کند حقوق ماهیانه آن که یک کارمند خیلی ساده باشد کمتر از 10000$ نمی باشد که با دیگر امتیازات که سفر های خارجی و بیمه زندگی و بیمه صحت و غیره ................... این ها همه مصارفی است که مربوط به بودجه انکشافی کشور ما می شود و از بودجه ما مصرف می شود که سالانه توسط وزارت اقتصاد و پلان طرح ریزی شده و بررسی می شود بیلانس سالیانه خود را به وزارت مالیه که قلب یک کشور است تحویل می دهند . و مسئولین کشور هیچ گونه اقداماتی مخصوصا که وزارت اقتصاد خاص بخاطر این تاسیس شده است که کنترول بر فعالیت های موسسا ت داخلی و خارجی داشته باشد و کاملا بالای آن ها مسلط می باشد ولی می بینیم که هیچگونه اقداماتی صورت نمی گیرد
که بودجه به طور اضافی مصرف نشود و باید این بودجه در جائی مصرف شود که زیر بنائی باشد . پس در می باییم که فساد اداری به طور 100% در کشور ما یک عرف شده است ، حتی پست های کلیدی دولت خرید و فروش می شود ..... باید کی جوابگوی این مسائل باشد واضح است که کاندیدای کشور ما که قول داده بود امنیت ، مصروفیت و فساد اداری را از بین می برم و لی نتوانست که کنترول بر این ها داشته باشد و در اهداف خود ناکام ماند باید جواب این ملت را بدهد ....
و حال ..............................
رئيسجمهور افغانستان در یک نشست کنفرانسی از اهداكنندگان جهاني در پاريس خواست تا كمكهاي فوري و دراز مدت خود را براي آموزش پليس، ساخت جاده و بخش كشاورزي افغانستان در راستاي كمك به كشورش ارائه دهند.
كرزي در جمع نمايندگان بيش از 80 كشور جهان و سازمانهاي اهداكننده در پاريس اظهار كرد: افغانستان نيازمند كمكهاي زيادي است اما اينكه اين كمكها چطور صرف خواهد شد بسيار مهم است. دولت افغانستان بسيار اميدوار است كه در اين كنفرانس بتواند 15 تا 20 ميليارد دلار كمك جهاني را بدست آورد. امريكا با قول ارائه 2/10 ميليون دلار كمك در صدر كشورهاي اهداكننده قرار گرفته است.
كرزي همچنين طرح توسعه افغانستان را به اهداكنندگان ارائه داد و گفت كه كشورش نيازمند 50 ميليارد دلار كمك مالي طي 5 سال آينده براي تقويت اقتصاد خود است.
بان كي مون، دبيركل سازمان ملل نيز از جهانيان خواست تا تلاشهايشان را براي كمك به افغانستان هماهنگ كرده و قوت ببخشند. وي همچنين بر اداره بهتر اين كشور توسط افغانها تاكيد كرد.
كرزي گفت كه افزايش تعداد كشاورزان و كم كردن وابستگي آنها به كشت خشخاش و تجارت مواد مخدر براي آينده افغانستان حياتي است. پس از مواد مخدر مساله فساد از مشكلات اصلي گريبانگير دولت كرزاي است. بانك جهاني اعلام كرده كه اين امر اعتبار دولت كرزاي را به شدت از بين برده است.
آلمان قول ارائه 653 ميليون دلار كمك بازسازي در افغانستان تا سال 2010 را داده است. نروژ اعلام كرده كه كمكهاي غيرنظامي اش به اين كشور 145 ميليون دلار براي5 سال آينده خواهد بود.
انگليس نيز اعلام كرده 600 ميليون پوند (17/1 ميليارد دلار) براي بازسازي افغانستان تا سالهاي 2012 و 2013 ارائه خواهد داد. ديويد ميليبند، وزيرخارجه انگليس گفت: طي دوره زماني سالهاي 2012 تا 2013 انگليس 600 ميليون پوند به افغانستان و بازسازي اين كشور كمك خواهد كرد.
وي افزود: اين كمكها علاوه بر كمك مالي است كه انگليس در كنفرانس اهداكنندگان در سال 2006 قول آن را داده بود.
بنا به گفته مقامهاي كانادا اين كشور قرار است در آينده بخش اعظم برنامههاي كمك خود به افغانستان را به كمكهاي مالي به اين كشوراختصاص دهد. كانادا قراراست كه بيشتربرنامههاي كمك خود به افغانستان را به جاي كمكهاي نظامي و فرستادن سرباز به كمكهاي مالي به اين كشور اختصاص دهد. دولت كانادا دراين زمينه اظهار كرد: كمكهاي كانادا به افغانستان در بازه زماني 2001 تا 2011 با رشد 3 درصدي به 2/1 ميليارد يوروافزايش خواهد يافت. علاوه بر آن كانادا حمايت خود را از سه پروژه بزرگ دولتي در افغانستان اعلام داشته است. راهاندازي دومين سد بزرگ افغانستان در استان قندهار، تجهيز كودكان در 50 مدرسه و تلقيح واكسن فلج اطفال بخشي از اين برنامهها ميباشد. اقليت محافظهكار دولت كانادا به حزب مخالف در اين كشور براي انجام برنامهها و كمكهاي گستردهتر به افغانستان براي پيشرفت اين كشور قول مساعد داده است. درمقابل قراراست كه توافقهاي لازم براي خروج 2500 تن از سربازان كانادايي ازافغانستان تا سال 2011صورت گيرد.
اطلاعاتِ نگران کننده ی از افغانستان همچنان بدست میرسد: در جنوب کشور جنگ های شدیدی با شورشیان ادامه دارد که در اثرِ انفجارهای انتحاری تروریست ها نه تنها نظامیان ایتلاف بین المللی و نیروهای پولیس افغان کشته میشوند، بلکه اهالی غیر نظامی نیز کشته میشوند، افزایش بی سابقه در تولید مواد مخدر مشاهده میشود و فساد دستگاه دولتی را می پوسد. اما در واقع زمانی هم بود، هنگامیکه افغانستانِ « آرام، دموکراتیک و بازسازی شده » بعنوان مُدل برای عراق تبلیغ میشد. تاریخچه ی « موفقیتهای تاریخی » در افغانستان بیشتر شباهت به فرآورده های زیبا دارند. اکنون، هنگامیکه ایالات متحده آمریکا مأموریت « فعالیت صلح آمیز » را به دوش کشورهای سازمان پیمان اتلانتیک شمالی ناتو گذاشته است، افغانستان به میدان عملیات بزرگ نظامی در طول تاریخ این سازمان مبدل شده است. دکتوران هم اکنون بیم در مورد این دارند، که نمیتوانند از عهده ی زخمی های ، که غرض معالجه از ولایات جنوبی افغانستان وارد میشوند برآیند. در جنوب و شرق ، که تقریباً نصف کشور است، طالبان از فعالیت های جنگی دست نمیکشند. و اکنون، که بوسیله ی جنگجویان مزدور « القاعده » ( « عرب های افغان »، چیچینی ها و ازبیک ها ) و مجهز به تاکتیک جدیدِ ( مین گذاری جاده ها، حملات انتحاری – تروریستی )، که آن را در عراق بدست آورده اند تقویه شده اند، طالبان نسبت به هر زمان دیگر بعد از پیروزی ایالات متحده آمریکا بر آنها در سال ۲۰۰۱ ، نیرومند تر شده اند. طبق اطلاعات کمیسیون مستقل افغان در زمینه حقوق بشر، اکثریت افغان ها مدت زیادی از پروسه عفوه و آشتی ملی حمایت میکردند، و چندی قبل حامد کرزی رییس جمهوری از ایالات متحده آمریکا خواست روش خود را تغییر دهد و به کشتن افغان ها پایان دهد. اما سیاست اداره ایالات متحده آمریکا، که بوسیله ی کاندالیزا رایس وزیر خارجه چندی پیش در کابل تأیید شد، جنگ را « تا آخرین طالب » در نظر گرفته است. جای تعجب نیست، که افکار عمومی افغان ها به تدریج از حکومتِ ضعیف مرکزی ، که بوسیله ی نیروهای خارجی در پایتخت محافظت میشود، منحرف میشود. نبودن امنیت، یعنی نبودن صلح که توسط اکثریت افغان ها احساس میشود، دلیل کافی برای این نکته است ، که مردم اُمید خود را برای حامد کرزی، کسی را که اکثراً از روی شوخی « شهردار کابل » یا « دستیار سفیر آمریکا » می نامند، از دست میدهند. همان طور که تاریخ نشان میدهد، افغان ها معمولاً رهبران قوی را ، که میتوانستند برای آنها امنیت، کار، مقداری نعمات و در مجموع، چیزی سودمند را ببار بیاورند انتخاب میکردند. ولی حکومت حامد کرزی ، که اصولاً طبق سناریوی آمریکا کار میکند و بیشتر از همه با منافع ملی مطابقت ندارد، تا کنون برای افغان های عادی که در سیاه روزی و فقر زنده گی میکنند هیچ چیزی ببار نیاورده است. در سال ۲۰۰۴ در انتخابات ریاست جمهوری افغان ها صادقانه برای حامد کرزی به عنوان وسیله ی برای تحقق وعده های آمریکا رای دادند. در سال ۲۰۰۵ هنگام انتخابات پارلمانی مردم نشان دادند که چگونه از مهره ها و قیافه های کهنه یعنی همان قوماندان های محلی و تندروهای اسلامی و همان وعده های میان تهی خسته و بیزار شده اند. از وعده های داده شده ی « صلح » و « دموکراسی » بوسیله ی آمریکایی ها، کافی است که ایالات متحده آمریکا بازسازی کشور خسته شده از جنگ را تضمین کند تا به موفقیت دست یابد. اکثریت افغان ها بعد از بیرون راندن طالبان سرشار از اُمید و آماده ی کارکردن بودند. مزیت علنی بازسازی عبارت از کار، مسکن، مکتب و بهداشت عمومی میباشد که می توانست مردم را به خاطر حمایت از حکومت بسیج کند و « دموکراسی » خیالی را به یک چیزی واقعی تبدیل کند . پیمانکار های خصوصی، که در ولایات باقی می ماندند، اغلب پول های را که بخاطر پروژه های بازسازی در نظر گرفته شه بود، برای امنیت خود به مصرف میرساندند. مصرف زاید بودجه مبلغ هنگفتِ را تشکیل میداد، بویژه در رابطه به خط مشی USAID( موسسه ی آمریکایی انکشاف بین المللی ) . جالب مکانیزمِ رساندنِ چنین کُمک ها است. در پنج سال اخیر ایالات متحده آمریکا و دونر های دیگر افغانی وعده ی واگذاری ملیارد ها دالر برای افغانستان را دادند، ولی افغان ها تا کنون میپرسند : « پول ها کجا شدند ؟ » چنین سوال را مالیات دهنده های آمریکایی هم میتوانستند بکنند. پاسخ رسمی چنین طنین انداز میبود : پول ها در میان افغان ها حیف و میل شد. با این همه، افغان ها حتی گمان هم نمیکنند، که به چنین مقیاسی فساد در میان « اربابان » این دنیاه حکم فرما است. در گذارش تأکید شده است، که قسمت بزرگ از کُمک های اقتصادی روی « مساعدت مالی اضافه برآورده شده و همکاری غیر مؤثر تخنیکی » حذف میشود ، به عبارت دیگر روی « کارشناسان » ماهر آمریکایی حذف میشود. و، مسلماً، مقداری قابل ملاحظه ی کُمک ها بدقت پیوند داده میشود به دونرِ ( کشورِ اعطا کنندهء کُمک ها ) ، که اجناس شان را گیرنده ی کُمک ها مجبور است با این پول ها بخرد، حتی اگر هزینه ی اجناسِ مشابه در بازارِ محلی بیشتر ارزان باشد.
ولی ایالات متحده امریکا ۷۰% کُمک های خود را بسته به خریداری اجناس خود، بویژه اسلحه امریکایی، میکند. باین ترتیب، طبق برآورد سازمان “ Action Aid “ ، ۸۶ سینت از هر دلاری کُمک امریکایی کُمک اسطوره ای هستند.
چند سال قبل سازمان ملل متحد یک سلسله مقررات را طرح ریزی کرد، که تقریباً تمام کشور ها با آن موافقت کردند. مطابق این مقررات، دولت های ثروتمند باید ۰,۷% از درآمد ملی را بعنوان کُمک سالانه به کشورهای ضعیف اختصاص بدهند. در حال حاضر تنها کشورهای اسکاندیناویایی ، هلند و لوکزامبورگ، که ۰,۶۵% درآمد ملی را اختصاص داده اند، نزدیک به انجام وظایف خود شده اند. ولی ایالات متحده آمریکا ۰,۰۲% ناچیز را در مقابل کُمک حقیقی اختصاص میدهد، یعنی ۸ دلار از هر شهروندِ « ثروتمند ترین کشورِ دنیاه ».
برای مقایسه : سوئدی ۱۹۳ دلار پرداخت میکند، نروژی ۳۰۴ دلار و شهروند لوکزامبورگ ۳۵۷ دلار پرداخت میکنند. رییس جمهور بوش خودستایی میکند، که ملیارد ها دالر برای افغانستان میدهد، اما، همانطوریکه ژورنالیستان در افغانستان میگویند: « نه خوردیم از آش ، کور شدیم از دودش».
اغلب اداره بوش عمداً افکار عمومی را در رابطه با برنامه ی کُمک ها اغفال میکند. بطور مثال، در سال گذشته، هنگامیکه رییس جمهوری خانم خود را برای چند ساعت به کابل « غرض چند قطعه عکس برداری خوب » فرستاد، روزنامهء نیویارک تایمز اطلاع داد، که « وعده تعهدات طویل المدت ایالات متحده آمریکا در عرصه ی آموزش برای خانم ها و اطفال » شامل ماموریت وی بود. لورا بوش در سخنرانی خود در کابل اعلام کرد، که ایالات متحده آمریکا مبلغ۱۷,۷ ملیون دلار را بطور اضافی به منظور حمایت از آموزش در افغانستان اختصاص میدهد.اشرف غنی وزیر مالیه پیشین افغانستان و در حال حاضر رییس دانشگاه کابل شکایت میکرد : « شما نباید از آموزش خصوصی حمایت کنید و آموزش اجتماعی را نادیده بگیرید ». ولی، ایالات متحده آمریکا بعد از ایجاد حکومت افغان، وی را تحت فشار قرار داده ترجیح میدهد، که پول ها به پیمانکاران آمریکایی اختصاص داده شود.کُمک های خصوصی شده ی آمریکایی به شکل فزایندهء آن جز میکانیزم پَمپ کردنِ دالر های مالیات دهنده ها در صندوق های فلزیِ شرکت های منتخبِ ایالات متحده آمریکا و جیب های کسانیکه بدون آن هم ثروتمند هستند، چیزی دیگری نیست.ولی در این میان طالبان کنترول خود را بالای روستا ها گسترش میدهند; آنها معلمها را می کشند و مکتب ها را منفجر میکنند. دسته های نظامی برای از بین بردن مواد مخدر که بوسیله ی آمریکایی ها هدایت میشوند به روستا ها رخنه میکنند و مزارع تریاک کشاورزان فقیر را از بین میبرند. حالا مدتها است که باشنده های جنوب و شرق کشور از اینکه پول ها کجا به مصرف میرسند تعجب نمی کنند. آنها تنها گیج شده اند که چه کسی در دولت نشسته و با دنیاه جه اتفاقی افتاده است؟حکومت افغان بعلت بیکاره گی و عدم کارایی اش خود و حامیان غربی خود را به سوی بن بست می کشاند، کشور را که پر از طالبان احیا شده میباشد در معرض آزمایش های جدیدی قرار داده است. بخاطر بیرون رفت از بحران کنونی ، برخورد های جدید، مفکوره های جدید و افراد جدیدی لازم است ، که بوسیله ی فرمولهای کهنه و از کارافتاده ی ساختمان صلح آمیز از طریق گسترش فشار نظامی کار نکنند.
’موثریت پروژه هایی که توسط دولت افغانستان به اجرا درآمده است، دو برابر بیشتر از پروژه هایی است که توسط کشورهای کمک دهنده مستقیماً اداره می شود . وزیر اقتصاد افغانستان با انتقاد از نحوه مصرف کمکهای خارجی می گوید پروژه هایی دولتی این کشور موثرتر از پروژه هایی است که توسط کشورهای کمک دهنده اداره می شود.جلیل شمس، وزیر اقتصاد افغانستان، در یک گفتگوی اختصاصی با بی بی سی گفت دولت افغانستان تنها ۳۰ درصد از کمکهای جامعه جهانی را دریافت کرده و درخصوص همین مقدار حاضر است به مردم این کشور پاسخ بدهد.
آقای شمس می گوید: "در حدود ۳۰ درصد کمکهای خارجی به افغانستان از طریق بودجه افغانستان مصرف شده است و ما از همین ۳۰ درصد حساب می دهیم. از بقیه کمکها چون دولت بر آنها کنترلی ندارد، مکلفیت حسابدهی هم ندارد." در این مورد انتقادهای جدی هم از دولت افغانستان و هم از کشورهای کمک دهنده به افغانستان از سوی پارلمان و نهادهای مستقل مطرح شده است.بسیاری می گویند بخش بزرگی از کمکهای جامعه جهانی در افغانستان به شکلی بی رویه مصرف شده، بدون آن که در زندگی مردم این کشور تغییرات محسوسی را ایجاد کند. وزیر اقتصاد افغانستان می گوید پروژه هایی که توسط دولت این کشور اداره می شوند، موثرتر بیشتر و بازدهی بهتری دارد.آقای شمس می گوید: "موثریت پروژه هایی که توسط دولت افغانستان به اجرا درآمده است، دو برابر بیشتر از پروژه هایی است که توسط کشورهای کمک دهنده مستقیماً اداره می شود."بسیاری در افغانستان می پرسند، ظرف شش سال گذشته میلیاردها دلار به این کشور کمک شده است، این کمک ها بر اساس چه روشی به مصرف می رسد و آیا مراجع پاسخ دهنده در این خصوص وجود دارند؟وزیر اقتصاد افغانستان در این مورد می گوید بخش بزرگی از کمکها به وسیله کشورهای کمک دهنده مصرف شده است.آقای شمس ایجاد زیربناهای اقتصادی را از دیگر کارهایی می داند که دولت در چند سال گذشته برنامه هایی را در این عرصه به اجرا گذاشته است.وزیر اقتصاد افغانستان به دو پروژه مهم در این زمینه، یعنی آسفالت شاهراه حلقه ای، به طول شش هزار کیلومتر، و تاسیسات برق، به ارزش ۶۰۰ میلیون دلار اشاره می کند.آقای شمس همچنین می گویدبرنحوهاجرای فعالیتهای سازمانهای غیر دولتی، پس از تصویب قانون این نهادها نظارت کامل به وجود آمده و فعالیت شماری از آنها نیز به دلیل نواقص کاری متوقف شده است. با این حال موضوع مصرف کمکها و تواناییهای دولت افغانستان در اجرای برنامه های اقتصادی از مسایل با اهمیتی است که به گفته بسیاری از ناظران به ایجاد زمینه های لازم نیازبه بعضی از موارد لازم دارد:
Ø نظارت افغانستان بر فعالیت موسسات بازسازی.
Ø اعلام آمادگی هند برای مشارکت در اجرای طرح خط لوله گاز ترانس – افغان.
Ø مقام بانک جهانی .
Ø عدم پرداخت کمک های تعهد شده یا سو ء مدیریت حکومت در افغانستان.
Ø انتقاد دولت افغانستان از نحوه مصرف کمکهای خارجی .
Ø پروژه ( کابل جدید ).
Ø تامبن فرصت های اقتصادی .
Ø بازسازی افغانستان از کنفرانس توکیو تا کنون.
Ø استخراج معدن بزرگ مس عینک افغانستان توسط چین .
تهیه کننده : غلام ربانی پژواک مروی شماره تماس : +93799070184 |
کلید بازسازی افغانستان |
اصول سه گانه مقابله با شورشها) تصفیه، حفاظت و اعمار( می باشد . اصول متذکره به عبارات گروپ بانک جهانی عبارت از "امنیت، دولتداری و انکشاف" است. چنانچه حوادث عراق نشان داده که هرمرجع که مسئولیت اصول متذکره را بعهده گیرد، همانند خود اصول، اهمیت دارد. توانمندی محلی کلید دسترسی به قانونمندساختن جامعه و مؤثریت است. قدم واضح بعدی عبارت از زراعت خواهد بود که تیم فعال افغانی میتواند با براه انداختن پروژه های کوچک ابیاری، خدمات توسعوی، قرضه های روستائی، تسهیلات بهتر ذخیروی و فراهمی تخم های اصلاح شده و کود کیمیاوی بمنظورتوسعه تولیدات و مؤلدیت، با افزایش قیم مواد غذائی مقابله نمایند. سکتور های انرژی و مواد معدنی فرصت های را فراهم مینماید، بشمول سرمایه گذاری ها از کشور چین که همانند ناتو علاقمند موفقیت افغانستان است). کابل نیاز دارد تا تصمیم اتخاذ نماید که آیا میخواهد به تمویل برنامه همبستگی ملی ادامه دهد (تمویل آن توسط بانک جهانی از طریق دولت)، شورا های محلی را جهت انسجام بیشتر محلی باهم یکجا سازد و از برنامه متذکره بحیث نکته آغاز انکشاف وسیع تر استفاده نماید ویا خیر. احساس من طوری است که برنامه همبستگی ملی با تعدیل مناسب، بصورت موازی با بهبود امنیت حتی در ساحات خطرناک، قادربه فعالیت میباشد. دولت افغانستان تا چند مدتی ضعیف باقی خواهد ماند. آینده آن قسم ً ا بر اقدامات منطقوی که سبب کاهش مداخلات کشور های همسایه گردد، تعلق دارد. عامل مهم دیگر عبارت از توانائی دولت افغانستان مبنی بر توسعه و ارتقای حکومتداری و انکشاف در ساحات دارای امنیت بهتر است. همکاران افغانستان نیازمند تأمین ارتباط میان نیرو ها، کمک ها و ظرفیت ها برای ایجاد کنترول ملی اند.
تهیه کننده : غلام ربانی پژواک مروی لیسانس دانشکده اقتصاد دیپارتمنت اقتصاد ملی دانشگاه هرات باستان |
اوضاع اقتصادي افغانستان |
مليارد ها دالر كمك و سرمايه گزاري از سال1381به بعد رشد قابل توجه اي را در اقتصاد افغانستان به همراه داشته است محصولات زراعتي پس از چند سال خشكسالي به ميزان قابل توجه اي بهتر شده و صادرات افغانستان را افزايش داده است با اين وجود افغانستان هنوزيك كشور فقير و وابسته به كمك هاي خارجي به شمار ميرود تقريبآ پنجاه درصد مردم افغانستان از داشتن كار مسكن آب آشاميدني سالم و برق محروم اند دولت افغانستان و كشور هاي كمك كننده در چند سال اخير روي زير بنا هاي اساسي مثل آموزش مسكن كار خدمات صحي و باز سازي اقتصادي به ترتيب احتياجات كار ميكنند |
| طرح و دیزاین این سایت توسط وحید مرادی اجرا شده و تمام حقوق این سایت مخصوص اقوام مروی میباشد | |||
| © 2009 marvypeople.org | |||